info

http://zadnych-granic.blogspot.com/



pomysł jest, ale kiedy się coś pojawi to sama nie wiem. łapcie bohaterów. 

#nove

Obudziłam się zasapana i spocona. Wypchałam Młodą z łazienki cmokając i mówiąc '' też Cie kocham!''. Ubrałam pierwsze lepsze spodnie, bluzkę, złapałam w dłoń torebkę i pocałowałam tatę w policzek na pożegnanie. Po trzydziestu minutach tkwienia w tłocznym autobusie pojawiłam się przy drzwiach Andrzeja, które otworzyłam bez zastanowienia i wbiegłam do sypialni.
- Kochanie przepraszam! Przepraszam, że miałam takie fochy! Przepraszam cię!
- Moniczka, ale przecież wszystko w porządku!
- Ale obiecasz mi, że nie będziesz brał ślubu z Alką? Nigdy w życiu?!
- O czym ty mówisz? Z Alką?! - zaśmiał się i położył mi na czole dłoń, w celu sprawdzenia, czy aby na pewno nie mam gorączki.
- Andrzej, ty nie uwierzysz jaki ja miałam sen! - zerwałam się z łóżka siadając niemal idealnie wyprostowana. 
- Zamieniam się w słuch.
- Śniło mi się, że byłam bohaterką opowiadania. Że ktoś o mnie napisał.
- Hahaha, no nie, to już jakaś paranoja, Misia.
- Cicho! Nie przerywaj! Śniło mi się, że obudziłam się w pokoju Bartka, dokładnie w tym, gdzie nas kiedyś przenocował jak pojechaliśmy na wakacje do Włoch. I wiesz co?! Obudziłam się obok niego. Był moim chłopakiem, z którym byłam z przymusu, bo zostawiłam wszystko łącznie z tobą i wyjechałam tam do agencji. 
- No to podoba mi się coraz mniej.
- Któregoś dnia poszłam na sesję i spotkałam się z jakąś dziewczyną. W tym opowiadaniu ją znałam. Pracowała razem ze mną. Zastałam ją jak ćpała w toalecie. Dała mi woreczek z kokainą. Wzięłam go, ale nie otworzyłam. W pewnym momencie, kiedy obydwoje z Bartkiem przyjechaliśmy do Polski, przyłapałam go na zdradzie. Rozstaliśmy się ku mojemu zadowoleniu. Dodatkowo po mnie nie przyjechał i całą noc przed tym wydarzeniem spędziłam na dworcu. Postanowiłam też pomimo wstydu iść do rodziców i spróbować przeprosić ich za to, co zrobiłam. Przyjęli mnie, ale milczałam. Nie powiedziałam nic. I wtedy pojawiłeś się ty i Alka. Jako para. Następnie dowiedziałam się, że bierzecie ślub, zaczęłam ćpać i poszłam do ciebie po pocztę, bo okazało się, że zwolnili mnie z włoskiej agencji drogą pisemną. Zrobiłam ci awanturę. A kiedy zacząłeś się domyślać, po prostu wyszłam. Następnie znalazłeś mnie naćpaną na środku ulicy. Miałam przez kokainę zapalenie mięśnia sercowego, leżałam dwa tygodnie w szpitalu, ale mnie nie odwiedziłeś. Pogodziłam się za to  z ojcem, a ten załatwił mi terapię.
- Jakieś totalne szaleństwo! - wykrzyczał niedowierzając.
- Po pobycie w szpitalu poszłam do ciebie aby ci podziękować. Zostałam też zaproszona na wieczór panieński Alki. Za parę dni spotkałam Karola, który mi powiedział, że ty swój kawalerski odwołałeś. Zawiózł mnie do ciebie. Powiedziałeś, że musisz pobyć te kilka dni przed ślubem bez Alki. I stojąc już przy ołtarzu popatrzyłeś na mnie i ją rzuciłeś. Powiedziałeś, że jej nie kochasz, a ta kretynka pobił mnie bukietem i wykrzyczała przy wszystkich, że jestem ćpunką i że gdybym się nie pojawiła w Polsce, to nie byłoby problemów. Po wszystkim rozmawiałam z ojcem, pocieszał mnie. Rozmawiałam też z Alką, która kazała mi szybko do ciebie jechać bo miałeś wyjechać do Bełchatowa. Więc do ciebie pojechałam i już tam zostałam. Wtedy właśnie się obudziłam. Podsumowując, zgadza się tylko to, że zmieniasz klub.

Wrona tarzał się po łóżku.
 - O tego Kurka, to poczułem się zazdrosny. - zaśmiał się i pocałował ją w czoło.
- To wcale nie jest zabawne. W tym śnie, ktoś, kto był narratorem znał wszystkie moje uczucia i obawy.
- Wszechwiedzący. - wybuchnął jeszcze większym śmiechem. - Kładź się. Jest godzina ósma rano,w dodatku sobota. 

Poczułam, że wszystko jest na swoim miejscu.

*FINE*

Trwa bardzo ważny rok w moim życiu. Wiele rzeczy zrealizowałam, wiele rzeczy odpuściłam, wiele razy się na czymś lub na kimś zawiodłam. A to dopiero wrzesień! Za równe 12 miesięcy wyprowadzę (wyprowadzimy?) się na dobre z Podkarpacia i muszę zająć się realizacją tego planu. A plan ten ma dwie opcje, a właściwie dwa miasta. Dlatego biorę się za siebie  i za wszystko to, co powinnam zamknąć lub ułożyć. Tak. Myślę, że to dobry czas na przemyślenia, co dalej. Życzę wam wszystkim miłej soboty, radości z medalu, jaki na pewno będzie miała POLSKA CUDOWNA NAJLEPSZA NA ŚWIECIE REPREZENTACJA, a przede wszystkim motywacji do pisania tak wspaniałych opowiadań, jakie piszecie. Tych, które mam przyjemność czytać. Będę to czynić nadal. A jeżeli stworzę kolejną, własną historię, nie zabijajcie mnie za częstotliwość dodawania rozdziałów. Jednak w  najbliższym czasie, chyba się na to nie zanosi. W razie czego, będę informować TUTAJ. Kończąc, ten blog był dla mnie czymś innym. Czymś nowym, w innej narracji, z nieco innymi charaternie bohaterami. Było, w moim odczuciu, nieźle.

A więc - do zobaczenia ! <3

#otto

Dziś jest piękny dzień, by stan w którym nie możesz spojrzeć komuś w oczy, w inny stan przeistoczyć 

Siedziała na skarpie, skąd rozpościerał się widok na rzekę i zachodzące słońce. Pomimo mokrej od burzy trawy, postanowiła przyjechać tu i porozmawiać z kimś, kto już od jakiegoś czasu stał się dla niej tak bliski, jak być powinien.
- To nie jest twoja wina.
- Jest. Pojawiłam się w nieodpowiednim miejscu, w nieodpowiednim czasie i w nieodpowiednim momencie życia Andrzeja. Widocznie coś mu wróciło, skoro podjął taką decyzję.
- Co masz na myśli? - ojciec patrzył  na nią pytająco.
- Kiedy zaczął mówić przysięgę, popatrzył na mnie jakby z wyrzutem. Właściwie to nie wiem co kryło się w jego spojrzeniu. Nigdy tak na mnie nie spojrzał. To było coś dziwnego. Coś w stylu ''to przez Ciebie'' albo ''bez ciebie nie potrafię z inną, widzisz co narobiłaś?''.
- Nawet jeżeli tak popatrzył, to przecież nie dlatego, że mu kazałaś zostawić Alkę przed ołtarzem, bo tego nie zrobiłaś. Przyjechałaś do Polski i nie wiedziałaś, że są zaręczeni. W sumie to my sami z mamą dowiedzieliśmy się chwile przed tobą. A przed ślubem usunęłaś się w cień, chodziłaś na terapię.
- Tyle, że mama jest teraz na mnie wściekła.
- Bo jest zapatrzona w Alicje.
- A ty? Ty przecież też.
- Owszem. Ale ja mam dwie córki i jeszcze dodatkowo syna.
- Nie wiem, co robić, tato.
- W końcu sprawa ucichnie, Ala się ogarnie, Andrzej  ujawni to, o co mu chodziło, a mama się ze wszystkim pogodzi.
- Nie jesteś zły, że tak zrobił? Że upokorzył twoją córkę przed wszystkimi?
- Szczerze? Nie. Byłbym zły, gdyby został jej mężem i za miesiąc dawałby jej powody do rozwodu. W sumie to zdecydował się w ostatnim momencie, ale lepiej późno niż wcale. Lepiej, że ją zranił teraz. Zrobił tak, jak podpowiadało mu serce.
- Wiesz co jest w tym wszystkim najgorsze? Że teraz nie odzyskam go już wcale. Już nigdy. Alicja nie da mi żyć, będzie węszyć podstęp i zrobi wszystko, żebym nie zbliżyła się do Andrzeja. A ja sama chyba nie chcę z nią rozmawiać.
- Fakt, poniosło ją.
- Nazwała mnie ćpunką. Ale nigdy nie zapytała, dlaczego brałam narkotyki. Nikt o to nie zapytał.

- Więc dlaczego?
- Bo czułam się niepotrzebna, niekochana, niechciana, odrzucona, znienawidzona. Nic nie miało sensu. Rzuciłam Bartka, bo go nie kochałam. Próbowałam, ale nie potrafiłam go nawet przytulić. Rzuciłam pracę we Włoszech, bo byłam sama. Przyjechałam po to, żeby o sobie przypomnieć i milczeniem powiedzieć: ''Patrzcie na mnie! Tutaj jestem!'', ale nikt nie usłyszał jak wołam. A krzyczałam głośno. Tułałam się po hotelach, naćpana jadłam jednego batonika dziennie i piłam herbatę w barze mlecznym. Nikt nie powiedział mi, że może choć w jakiejś części mi wybaczy to, co zrobiłam, wyciągnie do mnie rękę i powie, że jednak nie jestem beznadziejna i że zaświeci dla mnie jakieś malutkie światełko, które pomoże mi  w odnalezieniu siebie. Może gdyby tak się stało, byłabym skłonna przyjść, rozpłakać się i powiedzieć to głupie ''Przepraszam''.
Milczeli obydwoje wsłuchując się w szum płynącej wody. Po dłuższej chwili, nie wytrzymała i poinformowała ojca o swoich zamiarach na najbliższe dni.
- Zamierzam porozmawiać z Andrzejem i namówić go na powrót do Alicji.
- Nie chcę nic radzić. To nie jest dla mnie łatwe. Mam dwie córki i muszę stanąć pomiędzy nimi. Mogę ci tylko powiedzieć, że Alicja nie miała podstaw, żeby cię wyzywać. Nie tym razem. Poza tym, dla mnie nie jesteś ćpunką.
- Dziękuję. - odrzekła po dłuższym namyśle i z lekkim uśmiechem na ustach położyła głowę na ramieniu ojca.
- Wszystko będzie dobrze. Zobaczysz.


Czy zastanawiał się pan kiedyś, jak silnie związani jesteśmy z przeszłością? Niekoniecznie naszą. Zresztą cóż to jest nasza przeszłość? Gdzie są jej granice? To jest coś w rodzaju bliżej nieokreślonej tęsknoty, tylko za czym? Przeszłość to tylko nasza wyobraźnia, a wyobraźnia potrzebuje tęsknoty, wręcz karmi się tęsknotą. 

Siedząc w samochodzie ojca i czekając na to, aż deszcz przestanie choć minimalnie mniej padać, odczytała wiadomość. Ku jej zdziwieniu, młodsza siostra poprosiła ją o spotkanie. Dla bezpieczeństwa zaproponowała, że przyjedzie na plac zamkowy, gdzie Alicja zadeklarowała się czekać. Niepewne zbliżyła się do siostry i ze złością, bo tylko tak wypowiedziane słowa mogły przejść jej przez gardło, zapytała:
- Czego chcesz?
- Przemyślałam to, co się stało. Czasu nie odwrócę, części pieniędzy nie odzyskam.
- Ciekawe. - odrzekła z kpiną. - Tylko to mi chciałaś powiedzieć?
- Przepraszam cie, Monika. To nie była twoja wina. Kiedy wróciłaś, nie wiedziałaś, że jesteśmy parą. Nie mogę cię posądzać o to, że rozwaliłaś moje małżeństwo.
- Super, dobrze, że pomyślałaś o tym dopiero wtedy, kiedy wszyscy dowiedzieli się o mojej przygodzie z narkotykami, a mama jest wściekła na tatę, bo o niczym jej nie powiedział.
- I z tym jest mi najgorzej.
- Skończyłaś? - zapytała ponownie podniesionym tonem.
- Rozmawiałam z nim. Długo. I powiedział mi, że i tak czy siak nie zostalibyśmy małżeństwem.
- Przykro mi bardzo.
- A wiesz dlaczego? Bo nadal cię kocha. I goń szybko do niego, bo wyjeżdża. Dostał propozycję pracy w Bełchatowie, którą przyjął. No już! Od początku był twój. Nic się nie zmieniło.

Stanęła w miejscu i powoli analizowała słowa Alicji. Kolejny raz bezradnie wpatrywała się w chodnik.
- Alka, po co ty to robisz? Po co namawiasz mnie, żebym teraz do niego poszła?
- Bo go nigdy nie kochałam, Monika. - odrzekła ze smutkiem w głosie. - Ja po prostu chciałam być lepsza od ciebie.
- Ty szmato! - krzyknęła w stronę młodszej siostry i złapała się za włosy, jakby chciała je wszystkie wyrwać. - To wszystko jest jakieś chore! On był z tobą, bo chciał zapomnieć o mnie, a ty byłaś z nim po to, żeby mi dorównać?! Kurwa, nie do wiary!
-Nie mam zamiaru cię uciszać. Mam za swoje.
- Wspaniale, ale problem w tym, że ja ci w nic nie wierzę. Bo jaką mogę mieć pewność, że kiedy przyjadę do Andrzeja, nie wyśmieje mnie i nie wyrzuci za drzwi? A może popuka mi w czoło, bo wyssałam sobie z palca tą jego niby przeprowadzkę do Bełchatowa.
- Monika, do cholery! Jedź tam!
- Nie  wierzę, Alka, że ci tak zależy. Bo niby po co miałabyś to robić?
- Bo wystarczająco pomieszałam ci w życiu.

Po tych słowach odwróciła się i wróciła na parking, gdzie w tajemnicy przed Alicją czekał na nią ojciec.
- Wiesz co? - zaczęła. - Może i byłam tą ćpunką, tą skończoną modelką od siedmiu boleści, która upijała się do nieprzytomności, bo była zrozpaczona, ale nigdy w życiu nie byłabym z kimś kogo nie kocham, żeby być lepszą od innych. Nigdy.
- Co się stało? - zapytał wyraźnie zażenowany tym, co przed chwilą usłyszał.
- Bóg chyba nad nim czuwał, że nie pozwolił mu się z nią związać. A z resztą ... Musisz mnie zawieźć do Andrzeja. Najlepiej teraz. Najlepiej jak najszybciej.
- Mam coś powiedzieć matce?
- Wszystko mi jedno. I tak nie wybaczy mi tego, że niby splamiłam rodzinny honor. - wypowiadając ostatnie słowa zrobiła palcami charakterystyczny cudzysłów.
- Ale właściwie to jak ci się wytłumaczyła?
- Chciała być lepsza ode mnie. Po prostu. Nie moja wina, że ciągle szukała kogoś na siłę zamiast poczekać na prawdziwą miłość, tak jak ja zaczekałam na Andrzeja, na tym durnym meczu, żeby dostać autograf. Nie moja wina, że kiedy chciałam ją wziąć na casting do agencji w Warszawie, bo wychodziła nieźle na zdjęciach, nie przyszła na czas, a właściwie wcale, bo wizyta u kosmetyczki za wasze pieniądze była ważniejsza.

Bartoszewski milczał, co doprowadziło Monikę do szału, choć z jednej strony było dobre, bo pozwoliło jej się skupić w stu procentach na tym, co miała zrobić. Jechała na ryzyko. Bała się świadomości tego, że kolejny raz zostanie upokorzona, a nawet odrzucona, ale działo się to już nie raz, więc co tam ból i pogłębienie depresji?  W końcu nie wytrzymała drażniącego napięcia.

- Ale cóż. To nie za nią teoretycznie się wstydziłeś, tylko za mnie. Nawet w sobotę.
Bez słowa dojechała pod dom Andrzeja i opuściła auto taty. Bez względu na grzmoty i ulewę stała pod domofonem i przemoknięta do suchej nitki naciskała przycisk. Bezskutecznie. Andrzej nie podnosił słuchawki. Już miała odchodzić, ale ostatecznie poprosiła sąsiada o otwarcie drzwi tłumacząc, że Wrona ma zepsuty przycisk od otwierania drzwi. Wbiegła na górę i bez zawahania przekroczyła próg potykając się o walizki. Stanęli od siebie w odległości jakiś kilkunastu centymetrów. Nie mówili nic. W końcu krępują ciszę przerwał Andrzej.
- Jutro w południe wyjeżdżam do Bełchatowa.
- Wiem, rozmawiałam z Alką. Przepraszam cię Andrzej. Przepraszam, że nawet nieświadomie popycham ludzi do tego, czego nie powinni robić. Ona nie powinna być z tobą aby mi dorównać, a ty nie powinieneś wypełniać nią pustki, która ci po mnie pozostała.
- Idź.
- Nie dziwie ci się, że mnie wyrzucasz. Powinieneś to zrobić zaraz po tym, jak przyszłam pierwszy raz.
- Idź się spakuj, bo o 12 się wyprowadzamy.
Doznała szoku. A w momencie gdy poczuła na swoim obojczyku jego ciepło jej oddech przyśpieszył. Złapała za guzik od jego spodni przypadkowo je rozpinając co spowodowało, że już po chwili poczuła jego dłonie na pośladkach. Jej ciało przeszedł dreszcz podniecenia. Chciała więcej. Łącząc się z Andrzejem w namiętnym pocałunku  zdjęła z niego ubrania i pozostawiła tylko w bokserkach,
- Ja nie wiem, czy my możemy. Dopiero co pozbyłeś się narzeczonej.
- Mam nadzieję, że od tego momentu szybko pojmiesz to, że teraz ja tu rządzę. Nie będzie narkotyków, alkoholu, zwątpienia w siebie i konfliktu z całym otoczeniem. Będzie Monika, normalna dziewczyna, z którą kiedyś tworzyłem udaną parę.
- Ale...
- Nie ma żadnego ale! 
Nie dokończyła. A właściwie to on nie pozwolił jej dokończyć, popychając jej wątłe ciało na sofę. 

#sette

Głownie łatwo zapomnieć o błędach 

Natomiast o ludziach dużo trudniej 

Przygotowania do ślubu jej siostry przysłaniały rodzinie i znajomym cały świat.  Młoda zawsze robiła wokół siebie dużo szumu. Tak też było tym razem. Zaangażowała niemalże wszystkich znajomych, a zamiast kwiatów zażyczyła sobie wytrawne trunki. Ściągnęła do domu jedną z najbardziej cenionych warszawskich kosmetyczek i zapisała się do najdroższego fryzjera. Monika patrzyła na rozrzutność siostry, która za wszystko płaciła fortunę, bo przecież lepiej było zaangażować w przygotowania najdroższych dekoratorów i florecistów, a suknię ślubną wysadzaną kryształkami wypożyczyć z najmodniejszego salonu. Najgorsze, że na luksusy mogła pozwolić sobie tylko dzięki rodzicom, którzy nie pytając na co i po co, dawali pieniądze. I na to Monika nie mogła patrzeć, bo nie wyobrażała sobie, jak można tak wykorzystywać rodziców, dla których i tak była skarbonką bez dna, bo Młoda ciągle coś chciała, a nie potrafiła sobie na to zasłużyć, tym bardziej zapracować. W tym właśnie różniły się obydwie siostry - starsza ceniła sobie ciężką pracę i samowystarczalność, a młodsza wolała mieć wszystko podane na tacy. Mimo wszystko Monika nie wypowiadała swoich obserwacji na głos. Trzymała się z boku, zamknięta w swojej dwupokojowej kawalerce i aby nie wyglądać gorzej niż pozostali goście, a raczej goście płci żeńskiej, mierzyła świeżo kupioną sukienkę i buty. Nie chciała iść na to wesele, ale przynajmniej to chciała zrobić dla Andrzeja, któremu przecież obiecała, że się zjawi. Potraktowała to jako pewnego rodzaju odwdziękę za to, co mu zrobiła. Skoro był zadowolony i wiedział, że ona jest w sytuacji odwrotnej, chciał pochwalić się swoim szczęściem aby sprawić ból. I rzeczywiście miał do tego prawo. Zemsta zawsze ma za zadanie być słodką dla tego, kto się mści. Od ostatniej wizyty, podczas rzekomego wieczoru kawalerskiego nie widzieli się ani razu. Nie rozmawiali ze sobą przez telefon ani nie wysłali do siebie ani jednej wiadomości. Monika chciała dać Andrzejowi przede wszystkim spokój, bo potrzebował go teraz najwięcej. Nie chciała, aby przed ślubem niepotrzebnie się denerwował bądź wracał do przeszłości, która zepsuje mu humor. Tym samym oszczędziła też siostrę, na której zapewne by się wyżywał. Ta sobota miała być przecież dniem tej dwójki i za nic w świecie nie zamierzała niczego zepsuć. Zdezorientowana swoimi przemyśleniami nakryła się kocem i z gorącą herbatą w dłoniach starała się odbiec myślami od felernego weekendu.

Zrobić świństwo, które utkwi w pamięci

znacznie łatwiej, niż później po ludzku to odkręcić

Młoda dopilnowała, aby jej najbliższe koleżanki siedziały w pierwszym rzędzie a ich różowe sukienki komponowały się z krawatami przyjaciół pana młodego i bukietem jej kwiatów. Wystrój Kościoła wyglądał jak ewidentna inspiracja bajkami Disneya, a przynajmniej na taki wyglądał, bo od samego rana Monika dostała już pięć wiadomości ze zdjęciem miejsca, w którym jej siostra  zmieni stan cywilny. Wzburzenie natychmiast łagodziła trzema głębokimi wdechami i powtarzaniem sobie w myślach formułki: ''Tylko spokój może cię uratować''. Leniwie jadła śniadanie, a pakowanie prezentu zajęło jej co najmniej godzinę. Niestety czas nieubłaganie leciał i musiała zacząć się malować, kręcić włosy i ubrać sukienkę. Zdawała sobie sprawę z tego, jak wygląda. W końcu ciągle jest modelką i czego na siebie nie włoży i tak będzie wyglądać dobrze. Mimo świadomości swojej urody i jej mocnych stron nie chciała wzbudzać sensacji, chociaż przygotowała się na to, że tego nie uniknie, skoro zajmie miejsce w jednym z pierwszych rzędów, zaraz obok rodziców i młodszego brata. Zamyślona i przybita jednocześnie malowała długie rzęsy.  Miała wrażenie, że gdyby nie tabletki uspokajające, które dostała od lekarza prowadzącego jej terapię w razie, gdyby jej stan psychiczny pogarszał się, płakałaby wniebogłosy. Bo przecież za niemalże chwilę straci swoją miłość. Na szczęście jakoś się trzymała i kończąc przygotowania zadzwoniła po taksówkę. Kiedy już ujrzała swoją młodszą siostrę w białej sukni, miała mieszane uczucia, bo ciężko było jej przyznać samej sobie, że wygląda przepięknie. Delikatny makijaż i lekko skręcone, długie blond włosy dodawały jej uroku. Goście uśmiechali się od ucha do ucha. Tylko ona ledwo co unosiła kąciki swoich ust. Było to i tak wyczynem, bo w końcu za parę minut zostanie najbardziej nieszczęśliwą kobietą ze wszystkich, które zna. Aby nie skupiać się na tym, co dzieje się na ołtarzu, z uwagą inną niż wszyscy słuchała pieśni wykonywanych przed wynajęty profesjonalny chór. Kiedy Andrzej miał zacząć mówić przysięgę, mimowolnie skierowała wzrok. Nie chciała pamiętać chwili jej osobistej tragedii tak dokładnie, ale wyobrażała sobie, że zamiast siostry, stoi tam ona i tylko dzięki temu wreszcie patrzyła tam, gdzie wszyscy obecni.
- Ja, Andrzej, biorę ciebie...
W tym momencie oderwał wzrok od Alicji i wbił go w tęczówki Moniki. Patrzyli na siebie kilka sekund, po czym wziął oddech i  puścił rękę Młodej.
- Nie Ala. To nie ma sensu. 
Nastała cisza. Rodzice oniemieli, ksiądz udzielający sakramentu również. W nie mniejszym szoku była też i ona. Patrzyła na wyraz twarzy Andrzeja, który zdawał się mówić coś w stylu: ''Co za ulga.'' Jego słowa i tak najbardziej dotknęły Alicję.
- Zaraz, zaraz. Co proszę?
- Ślubu nie będzie. Nie będzie wesela, nie będzie niczego. Nie będzie nas, Alicja. Przepraszam.
- Przepraszam?! Tylko tyle?!
- Nie kocham cię.
- Tylko tę ćpunkę, tak? Kochasz ją? Ćpunkę, która leżała na ulicy, to ją kochasz prawda? - odwróciła się w stronę zdezorientowanej Moniki, bo przecież nie wiedziała o tym, że ktoś inny oprócz Andrzeja, ojca i jeszcze jednego mężczyzny wie o tym, co wydarzyło się niedawno.
- Alka, daj jej spokój. Nie jestem gotowy po prostu na małżeństwo.
 - Ty szmato! - Młoda nie dawała za wygraną i bijąc Monikę bukietem róż po twarzy i ramionach krzyczała na cały Kościół. - Gdybyś się nie pojawiła wszystko byłoby lepsze! Przyjechałaś nam wszystkim kolejny raz zrujnować życie, bo sama jesteś w rozsypce. Zwykła ćpunka. Wielka modelka z przyćpanymi oczami! Bogaczka od siedmiu boleści! Idź tam do tego swojego, który ci sprzedawał towar! No idź! Na co jeszcze czekasz?! 

Monika zacisnęła pięści i z przymkniętymi oczami odbierała kolejne uderzenia kolczastym bukietem. W pewnym momencie nie wytrzymała. Miała dość niesłusznych oskarżeń, bo przecież nie prowokowała Andrzeja do niczego, a tym bardziej do rzucenia Alicji przed ołtarzem. Najbardziej jednak zabolało ją słowo ''Ćpunka''. I właśnie za ten jeden wyraz wyprostowała palce i z rozmachem uderzyła siostrę w twarz, zostawiając na policzku czerwony ślad. Wybuchając płaczem wybiegła z Kościoła i ile sił w nogach biegła przez miasto do swojej kawalerki, w której zamknęła się na cztery spusty wyłączając telefon.

*

krótko, zwięźle i na temat. znowu opóźnienie, wybaczcie mi  

#sei

Może dziś bym był gdzie indziej,
gdybym wtedy, wiesz, pomyślał.

Młoda zaprosiła ją na wieczór panieński. Siedziała między dobrze znanymi jej koleżankami młodszej siostry, z kilkoma nawet ona sama swojego czasu utrzymywała dość dobre kontakty. Wszystko byłoby w jak najlepszym porządku, bo spotkanie towarzyskie dla poprawy jej depresyjnego nastroju jest jak najbardziej wskazane, gdyby nie fakt, że w gronie kobiet znajdowała się jedna, przez którą ciężko było jej się skupić na czymś innym. I nie była to wcale jakaś tam Kaśka, Marzena czy inna Barbara, ale Alicja. Jej rodzona siostra, która była organizatorka całego przedsięwzięcia. Obiecała sobie, że po dwudziestej drugiej opuści imprezę, przepraszając gości i Młodą. Do tego momentu zostało jednak dwie godziny i chcąc nie chcąc musiała patrzeć na uśmiechniętą od ucha do ucha przyszłą panią Wrona. Chwilami wyłączała się i zastanawiała, za jakie grzechy musi znosić ten widok, skoro za zło, jakie wyrządziła swojej rodzinie srogo odpowiedziała. Mimo to trzymała się dobrze, z kilkoma dziewczynami porozmawiała nawet o swojej włoskiej przygodzie w świecie mody. Zbliżała się godzina wyjścia Moniki z domu, który choć narazie stał pusty, miał być wspólnym gniazdkiem przyszłych nowożeńców. Właśnie wtedy, pijana już Alicja zaczęła dzielić się z gośćmi może nie bardzo pikantnymi, ale bardzo szczegółowymi historiami dotyczącymi jej związku. Mówiła między innymi o pierwszym prezencie, jaki dostała od Andrzeja, o pierwszej imprezie na którą z nim poszła i o tym, jak zareagował na jej widok, kiedy ubrała swoją najdroższą czerwoną sukienkę. Monika, będąc już na klatce schodowej odetchnęła z ulgą, mówiąc przy tym: 'Dobrze, że wyszłam'. Wyszła na pole, gdzie poczuła uderzenie wiatru i w gorszym humorze niż parę godzin wcześniej skierowała do otwartej dwadzieścia cztery godziny na dobę restauracji. Ponieważ na wieczorze panieńskim nic nie zjadła, zamówiła sobie zestaw obiadowy i herbatę z cytryną. Tysięczny raz dołowała się swoją głupotą, bezmyślnością i oziębłością. Tysięczny raz przeklinała na samą siebie. Postanowiła, że aż do ślubu nie będzie nikomu w niczym przeszkadzać. Obiecała sobie nawet to, że kiedy Alicja poprosi ją o coś to na pewno jej nie odmówi.

Jesteśmy tu i mierzymy się z tym.
Czuję twój oddech.

Jesteś oddalona o szept.

W dzień wieczoru kawalerskiego Wrony, razem z jego przyszłą małżonką wybrała się
do kwiaciarni, jednak mogła uczynić to dopiero po wizycie u psychologa. Pod budynkiem, gdzie mieściła się przychodnia, czekała na nią Alicja.
- Więc to dlatego ojciec ukrywał fakt, że masz jakiś problem. Wstydziłaś się tego, że korzystasz z pomocy psychologa? Niepotrzebnie. - odrzekła głosem pełnym współczucia Alicja.
- Uwierz mi, że gdyby tylko o psychologa chodziło, mogłabym wygłosić to całemu światu.
- Więc o co chodzi?
- Alka, to nie jest dobry moment na te opowieści.
- To w takim razie kiedy będzie dobry?
Monika wiedziała, że tak naprawdę nigdy nie będzie dobrej okazji na jakiekolwiek historie. Milcząc dłuższą chwilę spojrzała na siostrę i cicho zapytała:
- Macie o mnie już tak wyrobioną opinie, że to, co teraz powiem i tak niczego nie zmieni.
- Monika, powiedz coś wreszcie! Na litość Boską! Jesteśmy rodziną!
- Alka, ja ćpałam. Znaleźli mnie na ulicy nieprzytomną. Byłam w szpitalu. Niedawno wyszłam. Chodzę na terapię i do psychologa.
Ku jej zdziwieniu siostra przytuliła ją do siebie głaszcząc po głowie.
- Dobrze, że chcesz z tego wyjść. Teraz już będzie z górki. Zobaczysz.
Cieszyła się, że Alicja nie wnikała, co było powodem sięgnięcia po narkotyki, bo gdyby przyznała się, że miały być lekarstwem na ból po utracie Andrzeja, coś by zniszczyła, a tym czymś mógł by być nawet związek. Jeszcze raz spojrzała na siostrę i razem z nią udała się do kwiaciarni aby wybrać bukiet na uroczystość, która odbędzie się za siedem dni. Tempo działania Młodej było zaskakujące. Znała ją jednak na tyle, że zamawianie kwiatków wcześniej niż trzeba nie zrobiło na niej żadnego wrażenia. Po szale w kwiaciarni Monika wróciła do swojej kawalerki, którą odstąpił jej będący za granicą wujek. Wzięła się za sprzątanie i gotowanie. Później, siedząc przed telewizorem rozmyślała nad prezentem dla panny i pana młodego. Późnym wieczorem wykorzystała to, że pierwszy raz od kilku dni nie padał deszcz i udała się na spacer. Przemierzała Warszawę i oglądała przy tym wystawy sklepowe. Co najważniejsze, nie była pod wpływem narkotyków tak jak kilka tygodni wcześniej, podczas wieczornej przechadzki. Mimowolnie zatrzymała się przy witrynie sklepu jubilerskiego i uśmiechnęła się sama do siebie. Zdała sobie sprawę z tego, że skoro podniosła się z samego dna i dała sobie pomóc, kiedyś, choć nieprędko, poczuje się w stu procentach szczęśliwa. Zapatrzona w swój uśmiech zderzyła się z mężczyzną, który przy spojrzeniu w górę okazał się być Karolem Kłosem. Choć był na nią wściekły za to, jak potraktowała jego najlepszego kolegę, nie uciekł od niej ani nie zaczął jej wyzywać. Wysilił się nawet na uniesienie kącików ust w górę.
- Gdzie pędzisz? - zapytał.
- Wyszłam się trochę przewietrzyć, a ty?
- Wracam do domu. Byłem coś zjeść na mieście.
- No tak. Zapomniałam. Przecież mieszkamy niedaleko siebie.
- O proszę.
- Karol, ty nie powinieneś być teraz z Andrzejem?
- Owszem, ale odwołał całą imprezę. Powiedział, że przełożymy to na inny dzień. 

- A mógłbyś mnie do niego podrzucić? Muszę wziąć coś dla Alki.
- Jasne.
Po kilkunastu minutach była już pod blokiem, gdzie mieszkał Wrona. Tak naprawdę nie przyjechała po nic dla siostry. Właściwie to wahała się, czy wchodzić do środka czy nie, ale kobieca intuicja podpowiadała jej, że powinna choć spróbować porozmawiać z Andrzejem, bo jego zachowanie nie jest normalne. Drzwi od jego mieszkania były otwarte. Weszła więc, zamykając drzwi i starając się nie przewrócić na pozwijanym dywanie. Wszystkie światła były zgaszone. Czuć było zapach alkoholu. Szła nie zwiększając tempa. W pewnym momencie poczuła, że kopnęła coś szklanego. W świetle latarni zewnętrznych mienił się walający pod meblami kieliszek.
- Andrzej... - szepnęła, zawieszając głos.
- Czego chcesz?!
Spłoszona krzyknięciem skierowała się ku wyjściu.
- Czekaj. Nie wychodź. Nie wychodź, słyszysz?
Złapał ją za rękę i przyciągnął o siebie. Oparła głowę o jego klatkę piersiową, jednak nie odwróciła się w jego stronę. Przymknęła powieki i ścisnęła jego dłoń. Stali tak dłuższą chwilę, kiedy Wrona w końcu wydusił z siebie kilka słów.
- Przed tym ślubem muszę pobyć sam. Nie z chłopakami i nie z Alicją.
- Wszystko w porządku?
- Nic nie jest w porządku, Monika. Muszę przemyśleć parę spraw. W końcu za niecałe siedem dni nie będę już kawalerem.
- No tak. - odparła, a do jej oczu napłynęły łzy. - Pójdę już.
- Nie.
- Ale chciałeś zostać sam.
- Zostań, proszę.
Posłusznie usiadła na sofie. To samo zrobił Andrzej. Kolejny raz milczeli. Dla niego było to po prostu wygodniejsze. Chciał w spokoju  wszystko przeanalizować. Dla Moniki cisza była jednak paraliżująca, ale gdzieś tam w głębi dziękowała Bogu, że właśnie spędza ostatnie godziny, a być może i minuty z mężczyzną życia, bo za jakiś czas będzie to już niemalże niemożliwe. Uroniła kilka łez, a kiedy wycierała policzki spojrzała na swoje uda, na których głowę położył Wrona. Jego oddech był coraz bardziej spokojniejszy. Domyśliła się, że zasnął. Nakryła go leżącym obok kocem, choć miała nieco utrudnione zadanie, bo nie mogła wstać. Patrzyła na śpiącego Andrzeja i mimowolnie zaczęła głaskać jego twarz. W takiej pozycji tkwiła parę godzin. Nad ranem, w jakiś sposób wyswobodziła się i nie budząc Wrony wyszła z mieszkania.

*

zaczyna się coś dziać.
planuję zakończyć to za niecały miesiąc. przed nami jeszcze jakieś 4, 5 rozdziałów.

#cinque

Dziś znowu zrobiłam sobie krzywdę.

A najgorsze jest to, że nikt inny nie jest temu winien.

Gapiła się w zaproszenie co najmniej tak, jakby ślub był wydarzeniem, które dzieje się raz na sto lat. Nie wierzyła, że Andrzej znalazł w sobie na tyle odwagi, aby po jeszcze niedawno złamanym przez nią sercu, czego żałowała bardziej niż jakiejkolwiek innej rzeczy, przygotowywać się do zawarcia związku małżeńskiego, w dodatku z jej młodszą siostrą. Z kieszeni wyjęła ostatni woreczek z kokainą i jeszcze po drodze, rozglądając się na boki, wciągnęła całą jego zawartość. Początkowo było dobrze, bo dopiero po kilkunastu minutach czuć ten narkotykowy odlot. Tak również było w tym przypadku. Nadzwyczajnie pobudzona prawie biegnąc przemierzała miasto. Nie zwracając uwagi na nikogo kierowała się przed siebie. W pewnym momencie oparła się o jedną z kamienic na słynnym Krakowskim Przedmieściu, a jej oddech uległ niepokojącemu przyśpieszeniu. Wydawać by się mogło, że to normalne, bo w końcu przemierzyła szybkim tempem dobre cztery kilometry. Monika czuła, jak jej drobne ciało oblał pot a serce kołacze tak, jakby miało przebić się przez jej skórę. Bezsilnie opadła na mokry chodnik i łapała oddech, którego zaczęło jej brakować. Dwóch mężczyzn mniej więcej w jej wieku podbiegło na miejsce zdarzenia. Jeden zajął się wykonaniem telefonu na pogotowie, drugi próbował cucić nieświadomą dziewczynę. Kiedy funkcjonariusze pogotowia ratunkowego dojechali do leżącej Moniki, poprosili ciekawskich przechodniów o odejście i natychmiastowo zabrali ją do szpitala.

Choć mówią o Tobie żeś ze skały...

- Gdzie ja jestem? - powiedziała otwierając oczy i widząc białe ściany z niebieskimi płytkami.
- W szpitalu, jesteś bezpieczna.
- Ale jak to się stało? Nic nie pamiętam.
- Przedawkowałaś. Warto było się truć?
- Film urywa mi się w momencie, gdy upadam na ziemię.
- Może to i lepiej.
- Co mi jest? Ja chce stąd wyjść!
- Obecnie jest to niemożliwe. Z zapaleniem mięśnia sercowego, po ostrej niewydolności oddechowej i utracie świadomości trochę sobie poleżysz.
- Tato, dlaczego nie pozwoliłeś mi umrzeć? Dlaczego?
Ojciec Moniki był ordynatorem oddziału intensywnej terapii. Chcąc nie chcąc trafiła właśnie na niego i przez jakiś czas była skazana na bycie jego pacjentką. Na wręcz błagalne słowa nie odpowiedział nic.W jego spojrzeniu widziała coś w rodzaju bólu. Przez chwilę wydawało jej się, że działają jakieś więzy krwi, bo być może pomimo skrywanego żalu chciałby przejąć choć odrobinę cierpienia, a nawet jeżeli nie, to i tak je czuł. Ostatecznie zawiesił kartę pacjenta na jej łóżku i powolnym krokiem udał się do swojego gabinetu przymykając drzwi. Monika zrozumiała, że upadła już tak nisko, że sama sobie z tym nie poradzi. Tak nisko, że niżej się już nie dało. Była słaba. Ledwo mogła wstać z łóżka. Ba, ciężko było jej nawet na nim usiąść. Wstydziła się prosić o pomoc. Skoro postrzegano ją jako silną i niezależną od nikogo, bała się pokazywania swoich słabości; Miała okazje porozmawiać z ojcem i przeprosić go za wszystko, co zrobiła. Zapewne poczuła by się o wiele lepiej, bo zyskałaby w końcu kogoś, na kim choć w maleńkim stopniu może polegać, a jak powszechnie wiadomo człowiek jest istotą stadną i na dłuższą metę samotność po prostu go wykończy. Monika czuła, że właśnie tak się stało i o tym, że każdy potrzebuje kogoś przy swoim boku, niezależnie od tego, czy darzy go miłością rodzicielska, przyjacielską czy po prostu miłością do drugiej połówki, przekonała się na własnej skórze. Szkoda tylko, że w sposób prawie najbardziej drastyczny. Gdyby nie szybka interwencja niejakich dwóch mężczyzn mogłaby skończyć z życiem raz na zawsze. Szczęście w nieszczęściu, że o śmierć tylko i aż się otarła. Dręczona przemyśleniami wyciągnęła rękę do przycisku powiadamiającego personel o tym, że jest potrzebny na jej sali i nacisnęła go. Po chwili stała obok niej pielęgniarka, pytając, co chciała.
- Z doktorem Bartoszewskim... Mogę?
Ojciec niechętnie wrócił na salę, ale odważył się na to, aby usiąść na łóżku ewidentnie potrzebującej pomocy córki.
- Nie dam rady wyjść z tego sama. Chcę się leczyć. Powiedz mi tylko gdzie mam pójść. Oczywiście jeżeli nie chcesz, nie musisz mi pomagać, ale ja już naprawdę nie mam do kogo zwrócić się z pomocą.
Wypowiedziała te słowa jednym cięgiem. Choć wydawały się zwykłe, były dla niej niezwykle ważne, bo przez gardło przeszły jej z trudem.
- W poniedziałki, środy i piątki prowadzone są tutaj zajęcia dla uzależnionych od narkotyków. Jest dość liczna grupa ludzi w różnym wieku. Trzeba zjechać tylko dwa piętra w dół. Na pierwsze zajęcia, według zaleceń powinnaś udać się dopiero za półtora tygodnia. Masz chore serce.  Mogę poprosić psychologa. Będzie do ciebie przychodził tak często, jak będziesz chciała.
- A ty? Przyjdziesz do mnie czasem pogadać? Chociaż na chwilę?
- Jeżeli ci na tym zależy, to przyjdę.
- Dziękuję. Ach, zapomniałabym... Proszę cię o dyskrecję. Zależy mi na tym, żeby o tym co narobiłam wiedziało jak najmniej osób.
- Nie powiedziałem ani mamie, ani Młodej. Ale i tak oprócz mnie wie ktoś jeszcze. Z resztą ... Co ci będę mówił... Sama mu podziękujesz, jak stąd wyjdziesz.
- Proszę, tylko mi nie mów, że naćpaną znalazł mnie Andrzej.
- Obiecał, że się nie wygada. Uciekam, obowiązki wzywają.
 Ponownie odprowadziła ojca spojrzeniem i nieco spokojniej niż wcześniej położyła głowę na szpitalnej poduszce. Chwilami czuła ukłucia w klatce piersiowej a oddech nadal był ciężki i z każdym powtórzeniem męczył ją jak dziesięciokilometrowy maraton. Po wizycie pielęgniarki, która wymieniła jej kroplówkę, z nieco spokojniejszym oddechem zasnęła.

I choćbyś uciekał  - to ją gonisz

 choć byś się skrywał - szukasz jej

Po wyjściu ze szpitala zobowiązała się dochodzić samodzielnie na zajęcia dla uzależnionych od narkotyków. Jak się okazało, dzieliła swój problem między innymi z właścicielką galerii handlowej, żoną zawodowego żołnierza, kierownikiem hurtowni a także znanym i cenionym prawnikiem. Na ludzkie słabości nie ma przecież lekarstwa. Bezsilność może dopaść każdego, niezależnie od tego czy jest biedny, bogaty, stary, młody, ładny czy mniej urodziwy. Pomimo początkowego wstydu, Monika zaklimatyzowała się w swojej grupie i po kilku zajęciach była w stanie opisywać to, czego doświadczyła bez najmniejszego skrępowania.  Choć pogoda, a padało bezustannie przez tydzień, sprzyjała tylko i wyłącznie złemu samopoczuciu, czuła się coraz lepiej. Więcej się uśmiechała, odważyła się nawet parę razy poprosić ojca o kilkunastominutową rozmowę. Temat Andrzeja omijała jednak szerokim łukiem, bo wielkimi krokami zbliżało się wesele. Właściwie to do wydarzenia, które całkowicie pozbawi ją nadziei na przyszłość z Wroną zostało zaledwie dwa tygodnie. Starała się o tym nie myśleć, ale nie potrafiła. Ciągle rozpamiętywała jedną z wizyt z ojca i jego słowa dotyczące podziękowań dla Andrzeja za uratowanie nie tylko zdrowia, ale i życia. Bała się rozmowy, jaka ewidentnie ją czekała. Bała się tego, że zostanie wyrzucona z  mieszkania i obrzucona wyzwiskami. Przecież mógł nazwać ją ćpunką, a nawet kimś gorszym. Sama wystarczająco się poniżyła i nie chciała, aby ktoś jeszcze dobitniej jej to uświadomił. Miała jednak wobec Wrony dług, który pomimo wszystko musiała spłacić choć w jednej milionowej części słowem ''dziękuję''. Poprosiła tatę o to, aby zatrzymał młodszą siostrę w domu, co jak się okazało nie było konieczne, bo razem z mamą wybrała się na targi ślubne i udała się do mieszkania Andrzeja.  Po drodze złamała parasol, a jej sweter nie posiadał kaptura. Ze złością rzuciła zepsutym przedmiotem w stronę przydrożnego kosza na śmieci i mokra z każdą kolejną sekundą coraz bardziej kontynuowała swoją wędrówkę po warszawskich ulicach. W końcu doszła do celu. Energicznie zapukała do drzwi i stojąc przy nich dobrą minutę traciła nadzieję, że zastanie kogoś w środku. Skierowała się ku schodom, kiedy w progu stanął Andrzej i nieco zdziwiony, z lekkim uśmiechem na ustach otworzył drzwi na oścież machając ręką w geście zaproszenia do środka. Jej kąciki ust również uniosły się w górę. Odgarnęła z twarzy mokre włosy i stanęła w miejscu, aby nie wchodzić dalej i nie zmoczyć paneli podłogowych cieknącą z jej okrycia wodą.
- Usiądź. - wskazał na salonową sofę. - Zrobię ci herbaty.
- Właściwie to przyszłam tylko na chwilę. Nie chcę stwarzać problemu.
- Nie stwarzasz. Malinowa czy zwykła?
- Zwykła.
- Bez cukru?
- Zgadza się. - odrzekła patrząc w bok z niedowierzaniem, że po tym wszystkim pamięta nawet to, jaką pije herbatę.  Po kilku minutach wrócił do pomieszczenia i usiadł obok niej. Czuła się niemalże sparaliżowana, bo każda bliskość z Andrzejem przywracała w niej masę wspomnień. Wzięła głęboki oddech i zaczęła mówić.
- Dziękuję ci. Uratowałeś mi życie, bo inaczej tego nie nazwę. Naprawdę nie wiem, jak się tam znalazłeś, ale właśnie dzięki tobie i osobie, która była tam wtedy z tobą, mogę ci o tym wszystkim powiedzieć. Było ze mną źle. Miałam chore serce. Do tej pory biorę leki, ale po dwóch tygodniach leżenia w szpitalu wreszcie mogłam z niego wyjść.
- Nie no, co ty. Każdy zrobiłby to samo.
- Dobrze wiesz, że przecież mogłeś mnie zostawić.
- Ale tego nie zrobiłem i cieszę się, że jesteś teraz tu, a nie gdzieś tam...
- Na cmentarzu. - przerwała mu.
- Właśnie. Co dalej? Zapisałaś się na terapię?
- Tak. Zaczęłam chodzić na zajęcia jeszcze będąc na oddziale.
-  Gdzie mieszkasz, gdzie pracujesz?
- Mieszkam w hotelu. Postaram się poszukać czegoś innego. Co z pracą to nie wiem. Chciałabym wrócić do starej agencji, ale pewnie mają już kogoś na moje miejsce.
- Przyjdziesz za dwa tygodnie? Chociaż do Kościoła?
Pytanie Andrzeja wbiło ją w fotel. Z resztą jej reakcja na wszystko co związane ze ślubem Wrony i Młodej była identyczna.
- A chcesz, żebym przyszła?
- Tu chodzi o twoją siostrę. Zależy jej na tym. Mnie również będzie bardzo miło.
- Postaram się. - odpowiedziała, wstając i upijając ostatni łyk herbaty, a pusty kubek odstawiając na stół.
- Idziesz już?
- Tak, mam jeszcze parę spraw do załatwienia. Przede wszystkim jestem umówiona z kardiologiem.
- Skoro tak, nie zatrzymuję.
Pomachała na pożegnanie i w takim samym poczuciu paraliżu ciała jak wcześniej, zeszła w dół. Tak naprawdę wcale nie miała wizyty u lekarza. Była  tam wczoraj, a wszystko, co miała załatwić, to nic innego jak zakupy w hipermarkecie. Żadnych ważnych spraw nie było, ale tylko to udało jej się wymyślić na poczekaniu. Z jednej strony chciała spędzić z Andrzejem więcej czasu, nawet całą wieczność, a z drugiej strony wiedziała, że nie może, bo nie jest jej i zapewne już nigdy nie będzie.

*

cześć i czołem.

żyję i oddaję wam ten o to rozdział. coś na przełamanie.
jak widać coś zaczyna się dziać - Moniczka zaczyna się ogarniać.
przepraszam za nieobecność i za ten zawias. chwilowy brak weny, brak czasu, brak chęci, za to nadmiar problemów i nadmiar wrażeń.
na szczęście - wróciłam. ;)

#quattro

i krzyczę znów

 za dużo słów 

za dużo słów na marne

Rano, po jednej z imprez w klubie, gdzie była stałym bywalcem, rozdzwonił się telefon. Początkowo nie chciała go odebrać, ale kiedy ktoś trzeci raz próbował się z nią skontaktować, niechętnie wstała z łóżka i odebrała. Po chwili przebrała się i żeby poczuć się choć trochę lepiej sięgnęła po kokainę. Musiała się czymś ratować. Włoska agencja, w której pracowała poinformowała ją o tym, że na poprzedni adres jej zameldowania, czyli do mieszkania Andrzeja, wysłano korespondencję, którą trzeba podpisać i odesłać z powrotem. Zanim dotarła na miejsce, kokaina zaczęła już działać. Monika czuła się pobudzona, może nawet trochę podminowana, co w oczach osób patrzących na jej poczynania w tramwaju i  na chodniku czyniło ją agresywną. Szybkim krokiem udała się na właściwe piętro i zapukała. Andrzej prawdopodobnie zobaczył ją przez wizjer, dlatego drzwi otworzył odwrócony plecami i z opuszczoną głową.
- Przyszłam tylko po swoją korespondencję.
- Po co przyjechałaś? Masz urlop?
- Tak. - odrzekła zgodnie z prawdą, bo właśnie tak tłumaczyła sobie swoją nieobecność we Włoszech, choć oficjalnie, dostała wolne tylko na cztery dni, a nie dwa tygodnie, które minęły.
- Nie szukasz tam mieszkania? Przecież nie będziesz mieszkać z Bartoszem. Podobno to ty go rzuciłaś.
- Poradę sobie. I tak, masz dobre informacje.
Gdyby nie narkotyki, zapewne nie byłaby w stanie z nim rozmawiać i odpowiadać mu na jakiekolwiek pytania.
- Cóż. Nie dziwi mnie to.
- Andrzej, gówno cię to wszystko obchodzi. - odburknęła.
-  Masz racje, dokładnie gówno. Ale mam do ciebie prośbę. Jedź do Włoch tak samo szybko, jak pojawiłaś się w Polsce. Zniknij stąd.
- Pierdol się. - krzyknęła i bez najmniejszego zawahania uderzyła Wronę z całej siły w twarz.
- Oszalałaś?! Gdybyś mnie kochała, nie zrobiłabyś tego. Bartek najwyraźniej nie miał racji, mówiąc, że nadal jesteś zakochana. Szkoda tylko, że dla mnie jesteś zerem. Dla mnie już nie istniejesz.
Kiedy chciała uderzyć go drugi raz, złapał ją za nadgarstek i choć wcale nie użył siły, spowodował, że jej wychudzona i bezsilna ręka nie mogła wyswobodzić się z uścisku. Z przymkniętymi oczami szarpała się z Andrzejem, który zamiast puścić ją i pozwolić wyjść patrzył na jej zachowanie z politowaniem. W końcu uspokoiła się i nieco łagodniejszym tonem powiedziała:
- Daj mi, to. Proszę.
- Trzymaj. - podał jej niewielkich rozmiarów kopertę, którą natychmiast otworzyła, choć nie powinna robić tego akurat w tym miejscu. Po przeczytaniu wszystkiego wpadła w szał. Odurzona kokainą zaczęła biegać po mieszkaniu Andrzeja i krzycząc na całe gardło wprawiła go w osłupienie. Przewróciła stół, krzesła, rozlała wodę na panele.  Zmęczona lataniną usiadła przy oknie, kładąc na parapecie głowę. Agencja, w której pracowała podziękowała jej za współpracę i rozwiązała z nią umowę informując tylko o tym, że zaległe wynagrodzenia za sesje i pokazy już znajdują się na jej koncie. Rzekomym powodem zerwania umowy było zaniedbywanie obowiązków i niewywiązywanie się z zawieranych umów. Kiedy jej złość ustała podniosła głowę, a nad rozdartymi kawałkami listu klęczał Andrzej. Próbował ułożyć je w całość, najprawdopodobniej po to, aby poznać powód jej furii. Kiedy to zrobił, Monika rzuciła się na niego z pięściami.
- Po co to zrobiłeś?! Dlaczego chciałeś wiedzieć?! Wyrzuć to, rozumiesz? Wyrzuć.
Wronie nie przeszkadzały zrywy jego byłej dziewczyny, bo jako postawny, silny i wysoki mężczyzna z powodzeniem odpierał ataki. W końcu złapał ją za ramiona silniej niż wcześniej, co sparaliżowało jej ciało i popatrzył w jej źrenice.
- Ty ćpałaś. Kurwa, ty jesteś naćpana!
- Sam jesteś naćpany, zostaw mnie!
- Co brałaś?
- Nic nie brałam, o co ci chodzi? Przyszłam tylko po list.
- Straciłaś kontrakt.
- Już mówiłam, że nic ci do tego. Wrócę do starej agencji.
- Zapytam jeszcze raz - co brałaś?!
Echo jego słów rozniosło się po całym osiedlu. Monika nie chciała się przyznać, więc dalej brnęła w zaparte.
- Powtórzę się jeszcze raz. Nie brałam nic. Nie ćpam i ćpać nie będę. Puść mnie, chce wyjść.
- Na pewno?
Nie odpowiedziała mu na to pytanie. Po prostu odwróciła się i wyszła. W swojej złości nie zwracała uwagi nawet na jadące samochody i zdenerwowanych kierowców, kiedy wchodziła im pod koła, a dźwięk przekleństw roznosił się po całej ulicy. Następnego ranka żałowała kłótni z Andrzejem. Wściekła się też na Kurka bo gdyby nie on i jego rzekome oczekiwanie na nią, nie przyjeżdżałaby do Polski i nie byłoby jej tak ciężko stąd wyjechać. Dodatkowo wygadał się Wronie. Brała jednak pod uwagę to, że przecież ostatecznie decyzja należała do niej i nie może obwiniać Bartosza w stu procentach za wszystko, co się wydarzyło. Zadzwoniła do swojego włoskiego menadżera zapytać, czy nie mogłaby wrócić i czy nie dałoby rady wszystkiego odkręcić. W odpowiedzi usłyszała, że na wszystko jest już za późno, a on sam musi podziękować za współpracę. Świat kolejny raz runął jej na głowę. Jej psychika, której już właściwie nie było, z każdym dniem upadała w dół, ciągnąc wszystko - począwszy od Andrzeja, skończywszy na karierze we Włoszech. Jej jedyną nadzieją był powrót do starej agencji, w której stawiała swoje kroki  i w której tak bardzo chcieli ją zatrzymać. Wstydziła się jednak prosić o ponowne przyjęcie. Z rodzinnego domu wyniosła takie wartości jak honor, chociaż w tym przypadku nie miała przecież wyjścia. Musiała wrócić na stare śmieci, aby nie upaść jeszcze gorzej. W narkotykowym amoku, który z każdą chwilą ustawał poszła do klubu aby odebrać od właściciela towar. Czekał na nią w swoim samochodzie. Znała go doskonale.Jej koleżanki z agencji, do której chciała teraz wrócić, kupowały u niego towar jeszcze jakieś pół roku przed jej wyjazdem do Włoch.
- Nie wierze, Monika, że i ty wciągnęłaś się w to bagno.
- W nic się nie wciągnęłam. Po prostu potrzebuję trochę na teraz, na kilka dni. Muszę poradzić sobie z pewnymi sprawami, a bez tego nie dam rady.
- Wy wszystkie jesteście piękne, mądre co zdarza się w tej branży rzadko, ale cholernie zagubione.
- Po co mi to mówisz, skoro sprzedajesz?
- Sprzedawałem półtora roku, od dziś jestem wolny. Rzucam to. Przepraszam.
- Ale jak to rzucasz? Od kogo teraz będę kupować? Parę dni temu, jakiś gość też mi odmówił.
- Mój syn musiał przejść operację za granicą. Pożyczyłem na to pieniądze od znajomego, który okazał się być dilerem. Zażądał szybszej spłaty gotówki. Nie miałem za co mu oddać. Nie mogłem sprzedać klubu ponieważ dzielę go na spółkę z bratem, a ten pożyczył mi tylko niewielką część pieniędzy na leczenie syna. Znajomy zaproponował, że jeżeli rozprowadzę narkotyki za cenę, która pokryje mój dług, będziemy kwita. Widziałem się z nim przed przyjazdem tutaj. Obydwoje uznaliśmy, że znajomość zakańczamy raz na zawsze. Dla naszego bezpieczeństwa. Syn jest już zdrowy, a żona nie chce już ode mnie odejść. To było piekło. Półtora roku życia w strachu. Mam tylko wyrzuty sumienia, bo wszystkie twoje koleżanki, które się u mnie zaopatrywały trafiły na terapię. Niektóre są już wolne, kilka jeszcze chodzi na zajęcia. Z drugiej strony to nie do końca moja wina. Ja przecież ich w to nie wciągnąłem. Same przychodziły i kupowały. Gdybym sprzedawał im tyle, ile naprawdę chciały, odwiedzałabyś je na cmentarzu. Dlatego właśnie tyle czasu zajęła mi spłata długu.  Nie marnuj się dla kokainy. Dobra z ciebie dziewczyna.

Jestem tym, czym jestem.

Robię to, co chcę, ale nie mogę tego ukryć. 

 

Monika wyszła z samochodu wstrząśnięta historią właściciela klubu. Usiadła nad Wisłą i otworzyła woreczek z białym proszkiem. Porozglądała się dookoła. Nie wiedziała, do kogo może się zwrócić z pomocą. Zamiast wziąć się w garść, siedziała bezczynnie aż do zmierzchu. Wyglądała źle. Podpuchnięte oczy, rozmazany tusz, rozczochrane włosy i pomięte ubrania. Nie miała ochoty na to, aby wyglądać tak, jak zawsze. Nie czuła się tą pięknością z gazet i setek sesji zdjęciowych. Nie czuła się tą długonogą brunetką z wybiegów w Mediolanie. Patrzyła na siebie w wystawach sklepowych stojąc nieruchomo z opuszczonymi wzdłuż tułowia rękami. Czas od czasu kręciła jedynie głową. Nie miała przy sobie dokumentów. Jedynie klucze od hotelu, telefon i kilka drobnych. Wstąpiła do sklepu po drodze i kupiła dwie drożdżówki oraz wodę mineralną i podążyła w stronę starego miasta. Ze smakiem zajadała się dopiero co zakupionym pieczywem. Pech chciał, że zagapiła się i potrąciła wymijającą ją osobę.
- Przepraszam, ja to pozbieram.
- Monika? To ty? 
Ten dzień mogła zdecydowanie zaliczyć do listy nieudanych, która z każdym tygodniem powiększała się o siedem. Osobą, której z reklamówki wysypały się jabłka, a z ręki wypadła torba, był nie kto inny jak jej siostra, pieszczotliwie zwana Młodą.
- Trzymaj, twoje zakupy. Zagapiłam się i potrąciłam cię przez nieuwagę.
- W porządku, zdarza się.
- No to ... Cześć.
- Poczekaj, poczekaj. Jak już spotykamy się przy takiej okazji, to może chociaż chwilę pogadamy? Jak ci tam w tej agencji?
- A no właśnie mnie zwolnili. Fajnie, nie? Teraz możesz się cieszyć, że jednak mi się nie udało.
- Przeszła mi ochota na modeling. Skończę studia i może znowu zacznę się w to bawić. I nie, wcale nie cieszę się z twojego nieszczęścia.
- No to życzę powodzenia. Tylko jedna mała uwaga - jest różnica pomiędzy zabawą, a robieniem czegoś na poważnie. 
- Dobra, nie będę ściemniać. Andrzej mi wszystko powiedział. Wiem, co się stało.
- No proszę, to w takim razie po co zapytałaś?
- Bo chciałam usłyszeć to od ciebie. Chciałam zobaczyć, czy mi powiesz, co się stało.
- Nie mam nic do ukrycia. Obojętne mi, czy ktoś wie coś o mnie, czy nie. Ale zaraz, zaraz. Wszystko, czyli co?
- No to, że przyszłaś po list i powiedziałaś mu,że wylali cię z agencji. Mogę ci jakoś pomóc?  
Monika czuła na sobie wzrok Młodej. Spojrzenie pełne współczucia i chęci poznania całej prawdy. Przyjęłaby pewnie pomoc i byłoby jej na pewno lepiej pod każdym względem, zarówno psychicznym jak i fizycznym. Coś jednak stało jej na drodze w przekonaniu się do siostry. Był to właściwie ktoś, kogo Monika chciała mieć przy sobie, ale było to niemożliwością. Chodziło oczywiście o Andrzeja, któremu była wdzięczna za to, że nie powiedział Młodej całej prawdy.
- Obecnie nocuję w hotelu, ulokuję się gdzieś, ale dziękuję.
- Gdybyś chciała pogadać, to zawsze możesz dzwonić, przyjść, cokolwiek...
- W porządku. - odrzekła obojętnie.
- W sumie to nie wiem, czy to dobry moment, ale chciałabym ci coś dać. Noszę je w torebce, bo dzisiaj dopiero odebrałam.
Młoda wyciągnęła z torebki biało różową kopertę zaadresowaną do Moniki.
- Do dwóch tygodni przed chciałabym znać odpowiedź. Liczę na twoją obecność. 
Monika i jej siostra rozeszły się bez słowa. Właściwie to Monika odeszła, bo trzymając w ręce zaproszenie na ślub Alicji Bartoszewskiej i Andrzeja Wrony, który odbędzie się za pięć tygodni zaniemówiła. Nie mieściło jej się w głowie, że Młoda z takim spokojem wręczy jej kopertę, przez którą jej świat runie już doszczętnie. Dopiero po chwili namysłu, Monika uświadomiła sobie, że jej obojętność wobec Andrzeja i jego uczuć, kiedy wyjeżdżała do Włoch, poraziła go bardziej niż jej się wydawało. Z resztą nie tylko jego, bo Alicja dalej myśli, że Wrona to dla niej temat zakończony.

#tre

Pomyśl o wszystkich momentach bez wsparcia,

pomyśl o przykrościach i o wszystkich starciach

i zrozum, że zamknięty rozdział to nowa szansa.

W przypadku Moniki, stwierdzenie, że pieniądze szczęścia nie dają sprawdzało się w stu procentach. Zaoszczędzone fundusze spokojnie wystarczyłyby na kupno jakiegoś małego mieszkania. Ciężko jednak było mówić o jakimkolwiek zakupie nieruchomości, skoro nie wiedziała, gdzie tak naprawdę jest jej miejsce - czy we Włoszech, czy w Polsce. Wyciągnięte na wierzch narkotyki nie ruszały jej ani trochę. Wszystko było jej obojętne. Nawet to, co stanie się , kiedy pierwszy raz w swoim życiu sięgnie po kokainę. W jej głowie zrodził się pomysł, aby bez względu na obawy, jakie będą jej przy tym towarzyszyć, odwiedziła dom rodzinny. To samo miejsce, którego praktycznie się wyrzekła i o czym nie chce pamiętać, bo świadomość tego, jak bardzo zraniła kochających ją rodziców i rodzeństwo, na które zawsze mogła liczyć, rozdzierała ją od środka. Ubrała pierwsze lepsze czarne spodnie, szarą sportową bluzę z kapturem i czarne trampki po czym udała się na pobliski przystanek. Linia, która kilka lat temu pięć razy w tygodniu zabierała ją ze szkoły do domu, również i tym razem zatrzymała się tu, gdzie zawsze. Monika wysiadła z tramwaju i widząc okno zasłonięte beżową roletą znajdujące się na drugim piętrze momentalnie poczuła, że jej nogi są jak z waty, a serce bije dużo mocniej, niż wcześniej. Zapaliła papierosa. Po chwili drugiego. Kiedy odruchowo szukała w torebce paczki, aby chwycić trzeciego,  zaczepiła ją sąsiadka z trzeciego piętra i ze szczerym uśmiechem powiedziała  dzień dobry. Monika odpowiedziała tym samym i postanowiła w końcu wejść do klatki. Trzymając się prawą ręką starej poręczy, przemierzyła schody. Przełknęła ślinę i wzięła głęboki oddech, wraz z którym otworzyła drzwi. Z salonu słychać było śmiech mamy, donośny głos taty i radosne pokrzykiwanie rodzeństwa. Miała ochotę stanąć za futryną i słuchać. Miała ochotę przypatrywać się szczęściu osób,  z którymi mogła je dzielić. Z bezwładnych dłoni upuściła telefon, który zdradził jej obecność. Przeklinała w myślach na swoją niezdarność, bo wiedziała, że nie ma wyboru, że musi wyjść zza ściany i zmierzyć się z tym, czego tak bardzo się bała. Błądząc po dywanie wzrokiem, odezwała się tylko jednym słowem.
- Cześć. 
Miała ochotę zapaść się pod ziemie. Nikt nie cieszył się z jej przyjazdu. Nikt jej nie objął, nie przytulił, nie ucałował w policzek. Nikt nie uśmiechnął się szczerze. Jedynie mama uniosła w górę kąciki ust, za co ojciec zmroził ją wzrokiem. Czuła, że jest na nią zły, ale znała go dobrze i wiedziała, że nie wypowie na głos tego, co myśli o jej przyjeździe do Polski. Monika tkwiła w jednym miejscu w bezruchu. Niezręczną ciszę przerwała cicho wypowiedziana propozycja mamy.
- Usiądź. Właśnie mieliśmy jeść obiad. 
- Przyszłam w nieodpowiednim momencie, przepraszam. Nie wiedziałam, która godzina. 
- Nie no, co ty. Zjesz z nami. - odpowiedział ojciec, co bardzo ją zdziwiło. Nieśmiało odsunęła krzesło i przysłuchiwała się rozmowie domowników, w której chciała wziąć udział, lecz było jej po prostu głupio zabrać głos. Czuła się niewidzialna. Może nawet niechciana i odrzucona. W głębi duszy marzyła o innym obrocie sprawy, chociaż nie miała pretensji do swojej rodziny. Przecież zasłużyła na to, żeby traktowali ją inaczej. Była nawet przygotowana na krzyki i obelgi w jej kierunku. Byłoby to zapewne mniej bolesne, niż ta obojętność. Przecież w każdym przypadku to właśnie obojętność boli najbardziej. Człowiek zastanawia się wtedy nad tym, co myśli osoba obok i choć nie wiadomo czego by się próbowało, nie jest się w stanie czytać w myślach. A już tym bardziej nie w myślach osób, które tak jak rodzina Moniki, nawet nie patrzyły w jej oczy. Ona sama zaczęła żałować, tego, że w ogóle odważyła się przyjść. Sama sprawiła sobie jeszcze większy ból. W myślach nazywała siebie masochistką. Z letargu wybudziła się matka.
- Na długo przyjechałaś? 
- Właściwie to jeszcze nie wiem. Możliwe, że wrócę do starej agencji. 
- To dobrze. 

I przezwyciężać ten ciężar w głowie

niż nękać osobę, której dałeś odejść.

Monika miała do siebie pretensje o to, że sama nie potrafi nawiązać jakiejkolwiek rozmowy. Popatrzyła na dwa puste krzesła i mimo woli zapytała:
- A Młoda gdzie? - tak właśnie nazywała młodszą o trzy lata siostrę.
- Właśnie przyszła. - odpowiedział zmieszany ojciec. Dlaczego taki był zrozumiała dopiero wtedy, kiedy trzymająca się za dłonie para Młoda - Andrzej Wrona przekroczyli progi salonu. Poczuła się jeszcze gorzej niż wcześniej. Jej ciało zaczęło dygotać ze zdenerwowania, co zauważył tylko Wrona. Momentalnie puścił rękę jej młodszej siostry i wpatrywał się w nią jak w obrazek. Młoda z resztą tak samo. Monika wyczytała z jej spojrzenia coś na kształt przeprosin, choć nie do końca spowodowanych czymś, za co sama była odpowiedzialna. Jej oczy mówiły mniej więcej: Przepraszam, że zajęłam twoje miejsce, ale sama tego chciałaś.  Pomimo to, próbowała choć trochę załagodzić sytuację. Niestety na próżno. Usiadła z Andrzejem na przeciw Moniki i zapytała o jej najbardziej nieodpowiednią jak na ten moment sferę życia.
- Bartek we Włoszech? Co u niego?
- Nie wiem. - tylko tyle udało się Młodej z niej wyciągnąć. Mimo to próbowała dalej.
- Jak to nie wiesz?
- Nie mam z Bartoszem dzieci, ślubu i wspólnego majątku. Nie zapisali mi go też w dowodzie. Ba! My nawet nie jesteśmy razem. 
Na tym zakończono rozmowę. Rozmowę, po której Monika podjęła decyzję o wyjściu z domu. Pożegnała wszystkich krótkim: Miło was było zobaczyć i wyszła z bloku. Szła prosto nie odwracając się. Chciała jak najszybciej znaleźć się jak najdalej od miejsca, w którym potraktowano ją najpierw jak intruza, a później upokorzono.

Pozwól sobie zapić, zabić i zapomnieć.

Przemoknięta do niewidocznych części garderoby złapała taksówkę, która zawiozła ją do jednego z najmodniejszych warszawskich klubów. Już przy wejściu spotkała kilku znajomych, którzy poczęstowali ją papierosami, bo nie mogła znaleźć swoich i załamana obrotem spraw, jakie zastała w Polsce, poprosiła barmana o trzy kolejki. Po wypiciu ostatniego kieliszka przypomniała sobie, że ma w kieszeni coś, co może jej choć na chwilę pozbyć się problemów. Przeprosiła siedzącą obok koleżankę i zamknęła się w jednej z kabin. Przykucnęła przy zamkniętej desce klozetowej wysypując na nią biały proszek. Zaczęła płakać, a łzy zmoczyły jej i tak nie do końca wyschniętą bluzę.
- Co ja sobie myślałam? - szepnęła sama do siebie. Jeszcze bardziej znienawidziła swoją osobę za naiwność. Myślała, że choć trochę odbije się od psychicznego dna, którego niewątpliwie miała już dosyć i od którego samodzielnie nie potrafiła się odbić. Przymknęła oczy i jeszcze raz przeanalizowała wszystko to, co miało miejsce przedtem. Dokładnie identyfikowała postać Andrzeja. Jego ubiór, uśmiech goszczący na twarzy, dopóki jej nie zobaczył, zarost, którego drapanie czuła nawet teraz na swoim ciele, bluzkę, którą dostał od niej na urodziny i nawet zegarek, który sprezentowała mu na rocznicę ich związku. Przez to wszystko poczuła się jeszcze gorzej, tym samym pozbywając się jakichkolwiek oporów przed zażyciem narkotyku. Wzdychając głośno wciągnęła część zawartości woreczka. W jej oczach kolejny raz pojawiły się łzy, ale nie zważając na nie przeglądnęła się w lusterku, podciągając nosem i poprawiając włosy. Po jakiś dwudziestu minutach siedzenia i rozmawiania ze znajomą, Monika nabrała ochoty na zabawę. Ośmieliła się wyjść na parkiet i zatańczyć. Nikt nie był zdziwiony. W końcu po to chodzi się do klubów. Nikt nie zapytał jej o to, ile wypiła. W końcu co druga osoba obecna na parkiecie wypiła zdecydowanie za dużo niż pozwalają jej możliwości. Różnica była tylko taka, że Bartoszewska nie była pijana. Spodobało jej się, że w jednym momencie poczuła się lekka i pełna energii. W przerwie na odpoczynek zagadywała do nieznajomych osób i przedstawiała się, stwarzając wrażenie osoby, posiadającej niezwykłe poczucie humoru.  Słowa przez nią wypowiadane, nawet jeżeli nie do końca kontrolowane, każdy odbierał jako coś normalnego. Jakaś dziewczyna poklepała ją tylko po ramieniu i nachylając się powiedziała, że dopiero rano poczuje wódkę, którą wypiła. Monika dawno nie bawiła się tak dobrze. Po kilkugodzinnym pobycie w lokalu, chociaż trochę świadoma tego, co robi, drugi raz dziś zadzwoniła po taksówkę i bez najmniejszych problemów wypowiedziała adres hotelu, w jakim obecnie mieszkała. Po drodze żartowała z kierowcą, który co chwilę wybuchał śmiechem i szukała kluczy, choć przez moment wydawało jej się, że zostały w klubie. W stanie niemalże euforii znajdowała się jeszcze przez jakieś pół godziny, czyli podczas kąpieli, a kiedy rzeczywistość zaczęła powracać, zmógł ją sen, oszczędzając tym samym kolejnego tego dnia cierpienia.

#due

Jeśli chcesz troszcz się o mnie, tylko pozbądź się złudzeń.

- Do zobaczenia, Bartosz.
Pożegnała swojego współlokatora niemalże niewyczuwalnym pocałunkiem w policzek. Życzyła mu jak najlepiej. Chciała, aby znowu był w najlepszej dyspozycji. Nie żywiła wobec niego nienawiści. W końcu go lubiła, a to już jakiś sukces.
- Arrivederci, Monika. Tylko nigdzie nie uciekaj. Co najwyżej do mnie. Do Polski. Będę czekał.
-  Tutto bene. - odpowiedziała ze spokojem w głosie. Przecież nie wspominała nic o ucieczce z Włoch, więc wszelkie domysły Bartosza były zdecydowanie niepotrzebne.
Słysząc trzaśnięcie drzwiami i stukot kół walizki na klatce schodowej w ich włoskiej kamienicy, również postanowiła opuścić lokum. Przebrała się w białą obcisłą sukienkę, a ramiona okryła dżinsową kataną. W małej, choć dość zapchanej torbie odszukała klucze i na dwa zamki zamknęła mieszkanie Bartosza. Nie miała we Włoszech ani jednej bliskiej osoby. Jedynie kilka koleżanek z branży, które mogła poprosić o wypad na zakupy czy wyjście na kawę. Postanowiła udać się do agencji na kolejną sesję, choć do jej rozpoczęcia była jeszcze godzina. Lubiła przychodzić tam wcześniej. Mierzyła różne stroje, jakie być może będzie miała okazje ubrać na kolejną okładkę tygodnika o modzie.

Ona jest zagubiona w środku, zagubiona w środku.

Kiedy przyszła, w garderobie, którą dzieliła z dwiema innymi osobami nie było nikogo. Rozejrzała się dookoła, a jej uwagę przykuły znajome rzeczy. Mimowolnie otworzyła toaletę. Jej oczom ukazała się koleżanka z Polski, klęcząca przed zamkniętą muszlą klozetową. Zewnętrzną część lewej dłoni przykładała do nosa i zaciągała się. Monika doskonale wiedziała, co robi jej znajoma. Odchrząknęła głośno powodując, że dziewczyna speszyła się momentalnie.
- Proszę, nie mów nikomu.
- Jasne. Od kiedy ty…
- Od kiedy wciągam? Od kiedy jest mi źle. Od kiedy zostawiłam wszystko co miałam i wszystkiego się wyrzekłam. Teraz jestem sama. Sama, kurwa. Rozumiesz? Nie mam nikogo. Nawet rodzina nie chce mnie znać. Bo byłam suką. Ojciec miał wypadek. Walczyli o jego życie. A ja po prostu pojechałam do Włoch. Dwa dni później. Zostawiłam matkę samą i spakowałam walizki. Nie zadzwoniłam do domu przez miesiąc. Dopiero po tym czasie odezwałam się i usłyszałam w słuchawce głos taty. Na moje przywitanie po prostu się rozłączył. Widzisz? Nawet wtedy nie potrafiłam być choć odrobinę ludzka. Jestem egoistką. Nienawidzę siebie! Rzygam swoim widokiem w lustrze! Mój narzeczony, kiedy zobaczył, że prawie wcale się nim nie interesuje, zerwał zaręczyny i znalazł sobie podobno kogoś nowego. Jestem skończona.
- I co ci to daje, że trujesz się tym gównem?
- Gdyby nie kokaina, już pewnie dawno bym zwariowała. Jedna kreska sprawia, że chociaż na jakiś czas świat staje się bardziej kolorowy, a problemów nie ma. To jest ucieczka od rzeczywistości. A przede wszystkim separacja od ludzi, którzy widząc mój dobry humor, nie pytają o problemy i o to, dlaczego jestem smutna. Uwalniam się w ten sposób od tłumaczenia wszystkim, że nie jestem dobrym człowiekiem. Dzięki kokainie mam ochotę na imprezę, na seks, na poznawanie nowych osób.
- Jesteś dobrym człowiekiem, tylko się poddałaś. W sumie, to ja też się poddałam.
- Tak, wiem. Olałaś tego swojego Wronę, bo ciągle było ci mało. Pamiętam. Ale nie narzekaj. Dostałaś Kurka, a z niego niezła sztuka.
- Skąd masz towar?
- Monika! Tutaj wszyscy coś mają. Myślisz, że ten cały fotograf, z którym ostatnio współpracujemy jest czysty? Kogo byś nie zapytała, każdy jest w stanie załatwić ci nawet gram.
- Chyba podziękuję.
- Nie namawiam, ale mogę ci teraz trochę użyczyć. Po jednej nic ci nie będzie. Więcej do tego nie wrócisz i tyle.
- Nie jestem pewna.
- No dalej! Jedna na rozluźnienie. Nikogo nie ma.
- Ale ja nawet nie wiem, jak to się wciąga.
- To akurat najmniejszy problem.
- Zrobimy tak. Odkupię od ciebie jedną z tych torebeczek i wezmę ją do domu. Tam zdecyduję co mam z nią zrobić.
- A teraz?
- Teraz jest sesja. Wstawaj.
Złapała znajomą za rękę i wyszły z toalety. Opowieść, którą przed chwilą usłyszała, była niemalże taka sama jak jej, choć nie wypowiedziała tego na głos. W końcu Monika również zostawiła rodzinę bez słowa, wymieniając ją wcześniej na modeling. Zostawiła też Andrzeja, o którym nic teraz nie wiedziała. A chciała. Od pół roku nie zamieniła z nim ani słowa. Z rodziną tez nie. Przeklinała pod nosem na życie, o które tak zabiegała. W końcu tak bardzo ją rozczarowało. Zdawała sobie sprawę z tego, że skoro wybrała Włochy kosztem wszystkiego co było jej bliskie, musi nauczyć się cieszyć tym, co tu ją otacza. Choć ponownie było jej mało. Po sesji wybiegła z budynku i wpadając z impetem do domu rzuciła torebkę i katanę w kat. Chodziła po salonie w kółko i niemalże wyrywała ze swojej głowy włosy. Robiła to od dłuższego czasu. Bo już od jakiś czterech miesięcy nie radzi sobie sama ze sobą. Czuła jak popada w paranoję, a jej egzystencja to przechodzenie od skrajności w skrajność. Przechodzenie od sypiania z Bartoszem do braku chęci na popatrzenie w jego błękitne tęczówki, za które miliony kobiet dałoby się pokroić. Przechodzenie od pracy w wymarzonej agencji, do chodzenia tam jakby z przymusu i z niechęcią. Monika niszczyła sama siebie. Nie umiała wyjść z dołka, który sama sobie wykopała i w który wpadła nie pchnięta przez nikogo.
Ciekawa co u Bartosza, wykonała do niego telefon. Dziwiło ją to zainteresowanie nim, ale nie zastanawiając się nad niczym już na wstępie zapytała, co słychać u chłopaków z reprezentacji, których poznała dzięki Andrzejowi i którzy tak jak Kurek dostali powołanie.
- A u ciebie jak tam? Tęsknisz za mną?
- A no. - odpowiedziała chłodno.
- Bez przekonania.
- Nie chodzi o przekonanie. Tęsknota to raczej temat smutny, więc mówię to bez entuzjazmu.
Monika zawsze umiała się wykręcić. Jej spokojny ton głosu mylił Bartosza. Jej intencje dziwnym sposobem stawały się dla odbiorcy jasne, choć z rezultacie interpretował je inaczej, niż trzeba było.
- Kiedy do mnie dojedziesz?
- Postaram się jak najszybciej. 
- Mało konkretnie.
Denerwowały ją docinki Kurka. Kiedy robił do Andrzej, uznawała to za droczenie się i sama postępowała względem niego tak samo. W tym przypadku, irytowało ją każde jego słowo. Siedząc przy oknie z telefonem przy uchu i patrząc ciągle w jeden punkt, coraz bardziej utwierdzała się w przekonaniu, że jest jej go po prostu szkoda. Szkoda, bo tylko ona jedyna wiedziała, jak bardzo Bartosz jest naiwny, a przynajmniej zdaje się taki być, bo nigdy nie wiadomo, czy nie gra. Była pewna, że i tak nikt, kogo znała nie jest lepszym aktorem. Nikt nie potrafi lepiej udawać. W tym całym zakłamaniu sama już nie wiedziała, czy nawet w najprostszych czynnościach bądź słowach skierowanych do osób, które ją otaczały, podświadomie nie kłamie. Przerażało ją to coraz bardziej. Z każdą godziną, z każdą minutą, z każdą sekundą było to coraz bardziej dotkliwe. W końcu, postanowiła zabukować bilet do Polski na przyszłą sobotę, zaraz po sesji.

Bo kiedy nie ma miłości, co dalej? 

Wylądowała na warszawskim Okęciu po osiemnastej. Nie czekał na nią nikt. Nawet przebywający w stolicy Bartosz. Ciągnęła za sobą ogromną walizkę i komunikacją miejską udała się na dworzec Warszawa Centralna. Każdy prosto z lotnika pojechałby zapewne do domu. Ale nie ona. Monika bała się spotkania z rodziną, którą w zasadzie porzuciła. O tym, że będzie spać w hotelu bądź u znajomych wiedziała od początku. Była jednak przekonana, że Bartosz zainteresuje się jej obecnością na tyle, że chociaż zadzwoni i powie, że najzwyczajniej w świecie nie może po nią wyjechać. Przeliczyła się, bo Kurek nie odbierał telefonu, nie odpowiadał na wiadomości i nagrania na poczcie głosowej. Zdała sobie sprawę z tego, że właściwie to nie miała po co, a tym bardziej do kogo wracać. Warszawa stała się dla niej obca. W poczuciu samotności, które po powrocie do rodzinnego miasta miało choć trochę ulec zmniejszeniu, usiadła na długiej ławce, na którą siadali ludzie czekający na swój pociąg. Monika razem ze swoimi bagażami spędziła na stacji całą noc. W pewnym momencie nawet przysnęła i obudził ją jakiś strażnik, który z troską patrzył na jej wymęczoną twarz. Po ósmej, kiedy przez stację przewijała się masa ludzi, taksówką pojechała do hotelu, w którym ponoć przebywał Bartosz. Miała szczęście, że w recepcji pracowała jej znajoma ze szkoły i bez problemu udzieliła jej informacji, w jakim pokoju go znajdzie. Zostawiła bagaże i na dole i wsiadła do windy. Miała ochotę nakrzyczeć na Bartosza za jego zapominalstwo, które w tym przypadku nie mogło być usprawiedliwione, bo przecież kto przy zdrowych zmysłach zapomina o tym, że jego dziewczyna wraca z Włoch do Polski? Z impetem otworzyła drzwi, bo nie chciała tracić tych kilku sekund na pukanie i pytanie czy może wejść.
- Monika?! Co ty tu robisz?!
- Stoję. - odpowiedziała spokojnie do zdenerwowanego Bartosza, spod którego kołdry wychyliła głowę nieznana jej blondynka. Zabolało ją to, co zobaczyła, ale tylko dlatego, że współczuła Bartoszowi. Współczuła mu tego, że tak bardzo brakowało mu uczucia od swojej kobiety, że szukał go w ramionach innej. Nie była zła. Nie zbierało jej się na płacz. Chciała jednak choć w połowie zostać oczyszczona z zarzutów o rozpad ich związku. Poprosiła dziewczynę o wyjście z pomieszczenia, podając jej przed tym leżące na podłodze ciuchy i usiadła obok dość zdezorientowanego Kurka.
- Powiem tak. - zaczęła.- Próbowałam cię pokochać, poważnie. Nie wyszło. I za to cię przepraszam. Ale tylko za to. Bo zdrada nawet w tym przypadku nie może być usprawiedliwiona. 
- Najgorsze w tym wszystkim to, że ja cię chyba kocham. 
- Nie można użyć słowa kocham razem ze słowem chyba. Ja się określiłam. Nie kocham cię, Bartosz. Lepiej będzie, gdy rozstaniemy się jak cywilizowani ludzie. To nie miało prawa bytu od samego początku. Nawet jeżeli byłbyś pewny swoich uczuć co do mnie, to i tak marnowalibyśmy tylko czas, bo jedna osoba, choćby nie wiadomo jak bardzo się starała, związku nie utrzyma. 
-  W takim razie dlaczego nie rozstaliśmy się szybciej?
- Bo chciałam spróbować zakochać się w kimś innym niż mój były facet. Nie wyszło, bo mnie zdradziłeś. Nie mam pewności, czy jak w końcu zacznę darzyć cię uczuciem, sytuacja nie będzie się powtarzać. Zdradziłeś raz, zdradzisz i drugi. Zostawiłam tylko kilka moich rzeczy, jakimś sposobem mi je wyślesz. Trzymaj się. 
- Ty też, Monika. 
Wyszła z pokoju i czuła się nieco lżej. Jeden problem miała z głowy. Wreszcie była wolna, uwolniona od toksycznego związku, który jej tylko szkodził. Doszła do wniosku, że chyba i tak nigdy nie pokochałaby Bartosza, tak jak Andrzeja, o ile w ogóle. Teraz zostało jej tylko do pokonania poczucie pustki i uwolnienie się od wyrzutów sumienia za zranienie najbliższych jej ludzi. Chciała też znaleźć swoje miejsce. Swoje nowe miejsce, bo wiedziała, że na stare śmieci nie ma już po co wracać, chyba, że tylko do starej agencji, do której na pewno przyjmą ją z otwartymi ramionami. Miała ochotę na odpoczynek. Wynajęła pokój w hotelu obok na kilka następnych dni i siedząc na dużym, starannie pościelonym łóżku, postanowiła wyciągnąć z kieszeni telefon, klucze i drobne, które wydał jej automat z biletami. Zapomniała o jednym. Przy sobie miała również mały woreczek kokainy.

#uno

Kiedy jesteś tam, robiąc to, co robisz... Czy właśnie to osiągniesz ?
Powiedz mi, czy właśnie to osiągniesz?

Obudziła się w ogromnym łóżku przygnieciona ręką, która wydawała jej się jeszcze bardziej ogromna od obiektu na którym leżała. Nienawidziła spać z Bartkiem, który rozpychał się niemiłosiernie na wszystkie strony. Czasami miała ochotę uderzyć go w twarz, bez względu na to, że śpi i wykrzyczeć, że ma już dość jego łokcia w oku, albo w obojczyku. Mimo wszystko, już od sześciu miesięcy kładła się obok niego. Paradoks. Ale w jej życiu wszystko było zagmatwane. Ona sama już nie umiała odnaleźć się w rzeczywistości, którą tak naprawdę stworzyła. Dlaczego była tak zagubiona? Bo wcześniej było jej mało. Ciągle chciała więcej, nawet jeżeli wzięła już wystarczająco dużo. Do przesady. Chciała mieć wszystko. Tylko nie przewidziała tego, że tak nie można. Że nie można gubić czegoś co jest najważniejsze. Że nie można o tym zapominać. Że nie można przestać poświęcać temu czas. Nie umiała cieszyć się z niczego, co prawie w całości nie spełniło jej oczekiwań. Nie brała pod uwagę namiastek sukcesów. Liczyły się tylko stu procentowo wykonane zadania.To wszystko leżało gdzieś tam głęboko w niej. Tak głęboko, że nawet Andrzej nie umiał wykrzesać z niej całej radości z rzeczy, których nieustannie dokonywała. A robiła dużo. Z resztą jak można było wykrzesać cokolwiek, skoro ona nie wiedziała czego chce? Jak można było coś wydobyć, skoro zawód ciągle przysłaniał jej oczy i nie widziała niczego? Nawet tego, jak bardzo rani rodzinę i Wronę. Ale on się nie poddawał. Ciągle był przy niej, obejmował silnym ramieniem i motywował. Dlaczego wybrała inaczej? Bo dostała szansę wspięcia się na najwyższy poziom kariery. Włochy są dla każdej modelki marzeniem, więc czemu nie skorzystać z okazji? Czemu nie wyjechać i nie sięgnąć po to, o co walczyło się przez kilka, a nawet kilkanaście lat? Byłoby to grzechem, wręcz marnotrawstwem. Monika nie pomyślała tylko o jednym. Nie pomyślała o tym, że przecież wszystko można pogodzić i załatwić w inny sposób. Nie pomyślała o tym, że podejmując decyzje o rozstaniu zrani nie tylko siebie, ale Andrzeja. A nie zasługiwał na to. Ani trochę. Dlatego też jej dalsze losy nie były już tak kolorowe, jak w Polsce, chociaż to tu, we Włoszech znalazła to, czego jej tak bardzo ciągle brakowało -  sławę, lepsze pieniądze, większe uznanie, dostała od życia nawet kolejnego siatkarza, równie znanego, jak ona. Dopiero w Maceracie uświadomiła sobie, że gdzieś po drodze, w tej pogoni za lepszej jakości życiem, przepuściła przez palce to, co kochała najbardziej i co jak się okazało dopiero tutaj, dawało jej najwięcej powodów do uśmiechu. Teraz pozostał jej tylko zapatrzony w siebie Bartosz Kurek. Przynajmniej pod tym względem do siebie pasowali. Zawodnik drużyny z Maceraty był tak naprawdę tylko pocieszycielem. Partnerem do łóżka, na imprezę. Bo przecież lepiej jest być z kimś i mieć go obok. Niestety lepiej tylko wtedy, kiedy darzy się tą osobę uczuciem, a Monika nie kochała Bartosza ani trochę. Owszem, chciała. Nawet próbowała zmusić się do uczuć. Niestety. Bartek jest Bartkiem, a Andrzej jest Andrzejem i nie można niczego zmienić. Każdego ranka biła się w pierś, że dała odejść swojej wielkiej, choć często niedocenianej miłości.

Nie chcę być dziewczyną, która ma wypełniać ciszę. 

Cisza przeraża mnie, bo wykrzykuje całą prawdę.

Brutalnie zbudzona niechętnie wstała wyślizgując się spod ręki współlokatora i ubrała jego koszulę, zapinając niedbale na trzy guziki. Usiadła na kuchennym blacie, zapaliła papierosa i sięgnęła po kieliszek z niedopitym winem, które razem z Bartoszem spożywała wieczorem. Następnie otworzyła kalendarz i głośno westchnęła. Za dwie godziny miała stawić się na sesji zdjęciowej w swojej agencji, a biorąc pod uwagę to, jak ważna była tam jej obecność, w myślach zaczęła liczyć, po jakim czasie będzie wolna. Z niezadowoleniem na twarzy udała się w stronę łazienki trzaskając z całej siły drzwiami. Po kilku minutach wyszła z pomieszczenia i natknęła się na rozespanego, ale mimo wszystko uśmiechniętego Kurka. Ze względu na to, że jej humor nie był dobry ani trochę, patrząc na jego minę przeszła obojętnie.
- A może tam w pokoju ktoś spał, ślicznotko? - odezwał się do niej żartobliwie.
- Przypadek. Czasem po prostu nie kontroluję tego, z jaką siłą zamykam drzwi.
- A mogłabyś! Egoistka z ciebie. 
W momencie, kiedy siatkarz wypowiedział słowo egoistka, przystanęła i opuściła głowę w dół, burcząc pod nosem, żeby dał jej spokój. Choć był to żart, określenie Bartosza bardzo zabolało Monikę. Pewnie w przypadku, gdyby nie czuła się ową egoistką, nakrzyczała by na niego i pytała, co sobie wyobraża, że może ją tak nazywać. Tego ranka, stać ją było tylko na trzy słowa, którymi tak jakby wyraziła swoją obojętność. Dobrze się zamaskowała. W rzeczywistości, nawet podczas trwającej sesji uciekała myślami gdzieś bardzo daleko. Umiała jednak przyznać się do tego kim jest. Co prawda miałaby problem, aby mówić to każdemu, ale kiedy spotkałaby Andrzeja, wykrzyczałaby mu w twarz, że jest cholerną egoistką, bo właśnie tego ją nauczył. Nauczył ją przyznawać się do swoich wad i słabości, za co każdego dnia była mu dozgonnie wdzięczna.  Po owocnej sesji zdjęciowej, przebrała się w swoje ciuchy i wróciła do mieszkania, które dzieliła z zawodnikiem Maceraty.
- Zostaniesz tutaj, kiedy będę grał mecze w reprezentacji? Jutro wylatuję. - odezwał się do niej zaraz po tym, jak przekroczyła próg.
- Zostały mi jeszcze dwa pokazy. Jeden pojutrze, a drugi w sobotę. - odpowiedziała odwieszając swój sweter na wieszak.
- Czyli mam rozumieć, że do mnie dołączysz? - mówiąc te słowa podszedł do niej i mocno objął.
- Jasne. - pocałowała Bartka w policzek i wyswobodziła się z jego uścisku.
- Jesteś cudowna.
- Bez przesady. Ale dziękuję.
Zapaliła papierosa powodując, że Bartosz pokręcił głową na jej poczynania i zabrała się za pałaszowanie spaghetti.
- Wychodzisz? - zapytała Kurka, który w przeciągu kilki sekund znalazł się  przed lustrem w przedpokoju i usilnie próbował zapiąć czarną wiatrówkę z prawdopodobnie zepsutym zamkiem.
- Tak. Chłopaki zaprosili mnie na film i pożegnalne piwo. Nie masz nic przeciwko, prawda?
- Jasne. Miłego wieczoru. 
Monika faktycznie nie miała nic przeciwko temu. W końcu już pół roku udaje, że jego wyjście w jakiś sposób wzbudza u niej ciekawość. To tylko pozory. Bartosz, bo Bartek, a tym bardziej Kochanie czy Skarbie nie przeszłoby jej przez gardło, może sobie wychodzić gdzie chce i z kim chce. Służy jej przecież tylko do wypełnienia pustki po Andrzeju. Jedyne co przeszkadzało Monice najbardziej to cisza potęgująca przeszywające serce na wskroś wspomnienia. Położyła się na sofie, która była dużo wygodniejsza niż łóżko z dodatkiem Kurka pod kołdrą i patrzyła w sufit, na którym po chwili zdawały się malować obrazy. Tworzył się film, jakby ktoś wyświetlił obraz z projektora na czystej, sufitowej ścianie. Film z jej życia. Do jej oczu napłynęły łzy. Była bezsilna.
- No i co dalej, Bartoszewska? Co dalej? - zapytała samą siebie, a kilka sekund później odczytała wiadomość od Bartosza, który poinformował ją, że wróci do domu bardzo późno i żeby nie czekała. Ona przecież  nie chciała czekać, więc od razu zablokowała komórkę i nie zastanawiała się nad dopiero co przeczytaną treścią sms-a. Przed północą postanowiła napełnić wannę wodą i wziąć chłodną kąpiel. Zanurzyła się, zakrywając prawie całe ramiona i odchyliła do tyłu głowę. Kolejny raz poddała się ciszy, która krzyczała do niej z każdej strony.

Otwórz oczy i spójrz na zewnątrz, znajdź powody, dlaczego zostałaś odrzucona i teraz nie możesz odnaleźć tego, co zostawiłaś za sobą.

,,Spacerowaliśmy razem po starówce naszego rodzinnego miasta i delektowaliśmy się wręcz idealną pogodą na spacer. Skoczyłam Andrzejowi na plecy, śmiejąc się przy tym głośno. mierzwiłam jego i tak roztrzepane przez lekkie podmuchy wiatru włosy i niesiona bez najmniejszych problemów, jakbym ważyła kilogram, patrzyłam na ludzi z góry. 
- Co ja będę za to miał? 
- A co chciałbyś mieć? 
- No nie wiem, nie wiem. 
- Dobra kolacja? 
- A co po kolacji? - uśmiechnął się zalotnie i poruszył brwiami.
Pocałowałam go w szyję i powiedziałam na ucho, że zobaczę co się da zrobić.  Następnie postawiłam stopy na kostce brukowej i na własnych nogach podążałam za Andrzejem, który chciał uniknąć kolejnego już dziś spotkania z fanami. Po trzydziestu minutach dotarliśmy na miejsce. Wypakowaliśmy zakupy i wnieśliśmy na drugie piętro. Zrobiliśmy wspólnie pyszną kolację, żeby później zając się już tylko i wyłącznie swoją obecnością.''

Wynurzyła głowę, dławiąc się wodą. Mokre włosy przykleiły się do jej twarzy, zakrywając zapłakane oczy. Przyśpieszony oddech paraliżował ciało. Czuła się tak, jakby przyśnił jej się koszmar. Piękny koszmar. Coś, co autentycznie przeżyła. Coś takiego, co mogłoby jej się jeszcze raz przytrafić.
- Kurwa! - wykrzyczała wstając z wanny. Owinęła się białym ręcznikiem i przetarła dłonią zaparowaną szybę. Stała przed nią ciemnowłosa dziewczyna o brązowych oczach i wzroście około sto osiemdziesiąt centymetrów. Modelka o idealnych proporcjach i niebotycznie długich nogach, które Monika widziała tylko i wyłącznie za mgłą powstałą z pary wodnej. Niby wszystko było na swoim miejscu. Nic się nie zmieniła. Nawet wyraz twarzy, kiedy w danym momencie czuła obojętność, nie zmienił się ani trochę. Przeszywające spojrzenie nadal raniło, tylko tym razem ją samą, bo doskonale wiedziała, że na jeszcze bardziej egoistycznym od niej Bartoszu Kurku spojrzenie żadnej kobiety, nawet matki, wrażenia nie zrobi. On przecież rzadko kiedy patrzył ludziom w oczy. I może właśnie dlatego z nim była. Czuła, że on ma ją dokładnie do takich samych celów, jak ona jego.

Bohaterowie

Monika Bartosiewicz 

Lecz nie umknę tym pięknym chwilom, co zmieniły mnie na Amen. Jestem lepszym człowiekiem, choć nie idzie zgodnie z planem. Żyj spokojnie, niech Ci się wiedzie. Zadzwoń do mnie za kilka lat, ja na pewno nie zapomnę jak pozmieniałeś mój świat. 

Andrzej Wrona

I nie mam nic już, zbieram wszystko od nowa, najpierw siebie do kupy,by cokolwiek móc zbudować. Mój świat runął z fundamentami, słowo. Muszę posprzątać by postawić je na nowo.

Bartosz Kurek
Najchętniej zwiałbym stąd, dając ci spokój i może się uda, dowiesz się jeszcze w tym roku.